De ijsbeer
 
 

Door een dikke vetlaag onder de huid blijft de ijsbeer warm. Hij eet vooral vlees en soms wat bessen.
Hij drinkt niet veel water maar wel wat. Als hij heeft gegeten op onregelmatige tijden is hij erg lui. Hun lekkerste eten is zeehonden, die veel op de Noordpoolgebieden voor komt. Het liefst eet hij de kleine, mollige zeehondjes.
Een ijsbeer heeft genoeg aan één zeehond voor elf dagen. Maar als het kan eet hij er elke dag wel één. Als er geen zeehonden te vinden zijn eet hij bijvoorbeeld: muskusossen, kariboes of zeevogels. Als die ook niet te vinden zijn eten ze:

wier, bessen of paddestoelen.

Dit eet hij ook: blauwe bessen, narwals, zalmen of poolvossen.

Andere dingen over ijsberen

De ijsbeer is één van de gevaarlijkste beren, oftewel: de gevaarlijkste.
Hij is ook één van de grootste landdieren die vlees eten. De ijsbeer is al heel lang bekend. Al zo’n duizend jaar. Er wordt veel gejaagd op de huiden van ijsberen. Daar maakten ze bont van. Voor jassen,
laarzen of andere spullen. In 1961 lieten wetenschappers geschrokken weten dat er nog maar 10.000 tot 20.000 ijsberen overwaren gebleven na al dat jagen! In 1965 horen de ijsberen bij de bedreigde  diersoorten. Al jaren lang jagen de Inuits op ijsberen. Ze voeren de sledehonden met het vlees. Van de beenderen maken ze keukenbenodigdheden. De huid gebruiken ze om er kleding en laarzen van te maken.
En de klauwen en tanden bewerken ze tot sieraad. De huid van de ijsbeer is erg veel waard. In Kopenhagen bijvoorbeeld. Daar zijn ze te koop tussen de fl1.600,- en de fl6.000,-per stuk.

In 1986 probeerden twee Noren een ijsberenfokkerij op te richten op het eiland Bjarkoy. Maar de regering van Noorwegen weigerde toestemming te geven voor dit plan. Op de Noordpool ziet alles er zo schoon uit: overal zuivere, witte sneeuw en kristalhelder water. Maar dat is gezichtsbedrog! Want in de sneeuw zit veel dodelijk vergif. Dat door de mensen wordt gemaakt. Plankton eet dat vergif op, en dat plankton wordt gegeten door weekdieren en schelpdieren. En hun worden weer gegeten door zeehonden.
En uiteindelijk eet de ijsbeer de zeehonden weer op en krijgt hij dat vergif binnen. Er blijkt vooral veel vergif in de speklaag van de ijsbeer te zitten.
Gevangen gehouden

de mensen maken zich steeds meer zorgen over de ijsberen in dierentuinen. Hoe groot hun verblijf ook is, vertonen ze allemaal een onnatuurlijk gedrag. Ze verdoen hun tijd met eindeloos heen en weer geloop en ze zitten heel raar met hun kop te zwaaien. Blijkbaar zijn ijsberen alleen maar gelukkig in de vrije  natuur. Veel dierentuinen willen daarom geen ijsberen meer opnemen. Aan de andere kant zijn er in ieder geval nog enkele over in dierentuinen, als er ooit echt iets ernstigs gebeurd met de ijsberen in het wild.
Bijvoorbeeld als ze uitsterven zijn er altijd nog een paar in de dierentuin. Op sommige plaatsen langs de kust van de Hundsonbaai zitten de mensen achter tralies terwijl de ijsberen vrij rondlopen. Die kooien kunnen rijden en worden "toendra-buggies" genoemd. De toeristen zitten hoog boven de grond en zijn tamelijk veilig in de soort "bus".

Beren in de stad

De mensen in Churchill in Canada noemen hun stad graag " de stad met de meeste ijsberen ter wereld".
Niemand loopt daar op straat als het donker is. Zelfs overdag gaan de kinderen onder politiebegeleiding naar school. Churchill ligt namelijk op de trekroute van de beren. Iedere herfst komen ze uit de bossen te voorschijn. Daar hebben ze de hele zomer bessen gegeten. Ze gaan dan weer terug naar de ijsvelden op de Hudsonbaai om daar op zeehonden te jagen. Vaak verblijven de ijsberen op de vuilnisstortplaats.
Soms komen ze ook in de stad zelf! Dan kunnen ze behoorlijk lastig zijn. De ijsberen komen op eten af.
Als er dan ergens in huizen of zo eten te vinden is plunderen ze heel die kamer en gaan er met het eten vandoor!

De geboorte van een ijsbeer
Moeder ijsbeer maakt het nest klaar voor haar jongen. In de herfst strekt ze zich uit op een helling, op een plek waar de wind als eerst de sneeuw naar toe blaast.In de steeds dikker wordende sneeuwlaag, maakt ze een verblijf klaar. In januari brengt ze twee jongen ter wereld, die bij hun geboorte nog blind zijn. Ze zijn niet groter dan een rat en wegen niet meer dan 750 gram.

Vrij spoedig leert de moeder haar jongen zwemmen en jagen. Hier kun je zien hoe praktisch de kleintjes al zijn. Twee staartjes en twee bekjes volstaan om het drietal te laten zwemmen als een enkele beer.

Twee beren werden in het water verast door een troep wilde zwaardwalvissen en hebben hun toevlucht gezocht op een kleine ijsberg.Maar de hongerige walvissen geven de jacht nog niet op, en zwemmen er dreigend in een kring omheen. Hoe het zal aflopen is nog lang niet beslist.

Loerend wacht een ijsbeer tot een zeehond uit het water opduikt om adem te halen.Hij is zo handig dat hij zelfs zijn zwarte neuspunt bedekt, die in het witte ijslandschap zijn aanwezigheid kan verraden.

Zijn fijne reukzin voert een hongerige beer zelfs van kilometers ver naar de tent van een jager. Als de man niet gewapend is, bestaat er veel kans dat hij door het wilde dier wordt verscheurd.
 
 

Weetjes over de ijsbeer

Hoe zwaar weegt ijsbeer?

Een ijsbeer weegt ongeveer 750 kilo, dat is drie keer zoveel als een leeuw. Hij is een van de grootste vleesetende dieren.

Waar jaagt hij op?

Hij jaagt op zeehonden, dat doet hij zo: Hij wacht ze op aan de rand van het gat wat ze hebben gemaakt. Als ze bovenkomen om lucht te happen slaat hij ze met zijn poot uit het water.

Waarin overwintert de ijsberin?

In een lekker warm sneeuwhol, waar ook haar jongen zijn geboren.

De mannetjes die houden weestal geen winterslaap.

Hoe werd er op ijsberen gejaagd?

1. Amerikaanse jagers lokten de ijsberen door ze met een helikopter te achtervolgen. Omdat er zoveel ijsberen zijn gedood zijn er nu nog maar zo’ n 25000 ijsberen.
2. Zij naderen de ijsbeer door zich achter een scherm te verbergen.
3. De Inuiten eten het vlees van de beer en maken van de vacht kleren, laarzen en tapijten.
4. Gelukkig is de jacht nu verboden. Alleen de Inuiten mogen daar op jagen, maar niet meer als 1000 per jaar.

De panda

De bamboebeer of de reuzenpanda

De reuzenpanda ook wel de bamboebeer genoemd, Woont in de bamboe bossen van TIBET op een gebied
Van ongeveer 240 vierkante km op een hoogte van
3500 tot 4500 m .
Zijn voedsel bestaat bijna uitsluitend uit jonge Bamboescheuten. DE reuzenpanda is alleen maar een reus vergeleken Bij de kleine panda. HIJ is ongeveer 1.50 meter lang en weegt 200 kg. Het is een vrij  zeldzaam dier. DE enige reuzenpanda in gevangenschap in WEST- Europa vindt men in de Londense dierentuin: een Vrouwtje dat de naam CHI-CHI draagt, dat het geen Ondeugend meisje betekent.

De katbeer of de kleine panda

De kleine panda of de katbeer is een ijdel diertje. Hij heeft de grootte van een das, 60 cm, En leeft op hellingen van de himalaya op een Hoogte van 2000 tot 4000 meter. Het is een nachtdier. Hij voedt zich met bamboescheuten, vogels, Insecten, larven en vruchten. Hij is vrij zeldzaam en houdt het in de
Gevangenschap niet uit. Er is een groot verschil tussen de kleine panda en de reuzenpanda.
Ze hebben dezelfde naam, vooral, omdat ze omstreeks dezelfde tijd ontdekt werden, namelijk in 1869, de kleine panda door een ENGELSE generaal, TOMAS hardwicke, uit het INDIASE leger, en de reuzenpanda door armand davit, een franse missionaris in China .

De panda speelt graag

Hij laat zich met plezier van hellingen afglijden, En koppeltje duikelen. Hij kan goed in bomen klimmen en hij rust erin uit Als hij zich rond gegeten heeft. Maar hij wordt met uitsterven bedreigd, want de
Boeren verwoesten de bamboewouden waarin hij Leeft.

De panda

De panda woont in china! De panda behoort tot de grote familie van de beren En leeft in een  verafgelegen tibet. In het geheimzinnige himalayagebergte . Z’n lichaam is wit . Z’n poten en uiteinde van z’n staart is zwart en hij Heeft vreemde randen om zijn ogen. Ze eten wortels en planten en ze verlaten nooit de De ondoordringbare wouden van AZIE. China licht namelijk in AZIE. De pandabeer is eigenlijk meer familie van de kleine- Beren, zoals de wasbeer, dan van de grote beren. De reuzenpanda is de zeldzaamste ter wereld. Hij is daarom het symbool van het wereld natuur Fonds. Hij speelt de show in de dierentuin. In de bergen van west CHINA zijn er nog maar zo’n 1000.  de panda eet alleen maar bamboeriet! Minstens 12 kilo per dag, met zijn voorpoten plukt Hij voorzichtig de bladeren en de malse scheuten. Met een soort zesde vinger kan hij zelf de dunste Twijgjes pakken!

                Een andere beer kiezen? KLik dan hier!!!!

De koala

De koala is een zoogdier. Dat wil zeggen dat de koala :Levende jonge ter wereld brengt Adem haalt met longen Warmbloedig is

Er zijn 3 soorten. Deze leven in verschillende provincies van Australie. De Queensland koala, de New South Wales koala en de Victoria koala.

En koala eet niet ieder blaadje maar alleen blaadjes van een eucalyptusboom. De koala drinkt nooit want hij haalt het vocht dat hij nodig heeft uit de eucalyptus blaadjes. Ze hebben geen nest maar rollen zich op in een tak.

De koala is een buideldier, net als de kangaroe; alleen de vrouwtjes hebben een buidel. Een buidel is eigenlijk een huidplooi, het lijkt erg op een zak. De vacht van de koala is het warmst van alle buideldieren, waardoor het jong het lekker warm heeft. De buidel van het koala -vrouwtje is anders dan die van de kangaroe. Die opening zit niet aan de voorkant maar aan de achterkant. Daarom zie je ook altijd dat de koala het jong op de rug draagt.
 
 

Uit de krant:
 

Koalabeertjes zijn het knuffelen zat. Tenminste, dat zeggen de mensen van de milieugroep  Association in Australië, een genootschap dat zich wil inzetten voor de bescherming van planten en dieren. Dagelijks willen een hele boel toeristen al knuffelend met een  schattig koalabeertje op de foto, omdat de mensen het leuk vinden maar de koala ‘s niet. De groep zegt dat de koala ‘s dat niet echt leuk vinden en bovendien worden ze er zenuwachtig van.

                                       Klik op onderstaand plaatje om weer terug te gaan naar de startpagina