Beren

Beren Algemeen: Een beer ziet er niet echt angstaanjagend uit. Hij loopt langzaam door het gras te struinen. Kijkt ongeïnteresseerd rond en ziet er dik en lomp uit. Vooral als er jongen achter de berin aanlopen, zou men er zo naartoe willen lopen om ze te knuffelen. Maar kijk uit! Beren zijn humeurige dieren die bijzonder agressief kunnen worden. Bovendien zijn het helemaal geen slome dieren. Met een snelheid van 50 kilometer per uur rennen ze op je af. Je hebt dus weinig kans om te ontvluchten. In een boom klimmen heeft geen zin, want een beer kan ook klimmen, heel goed zelfs. Elk Jaar worden er mensen gedood door beren. In internationale parken b.v in Noord-Amerika lees je overal waarschuwingsborden uit de buurt blijven van beren. Toch volgt niet iedereen die raad op. Zodra beren ruiken dat er mensen in de buurt zijn , komen ze aanslenteren. Ze weten dat die twee beners altijd iets te eten bij zich hebben. Een beer met jongen is helemaal gevaarlijk want zij verdedigd haar kinderen fel. Omdat de ogen van een beer niet al te best zijn, gaat zij direct tot de aanval over als ze iets ziet bewegen bij haar kinderen. Er komen op de wereld 7 soorten beren voor, waarvan de bruine beer de bekendste is. Verder zijn er ook nog de ijsberen, panda’s en koala’s enz.

Bruine Beer

Het verspreidingsgebied van de bruine beer is enorm groot. Hij komt voor in grote delen van Azië, Europa en Noord-Amerika. Vroeger kon je hem overal in Europa tegenkomen, maar door vervolging is hij bijna verdwenen. Niet overal in zijn verspreidingsgebied ziet de bruine beer er hetzelfde uit. De dieren in Zuid-Europa zijn ongeveer 175 cm lang, hebben een gewicht van 100-175 kg en zijn bruin van kleur. De grizzlybeer van Noord-Amerika , ook een bruine beer, wordt wel 3 meter lang en bereikt een gewicht van maar liefst 500 kg! De zwarte kodiakbeer, zo genoemd omdat hij voor het eerst werd gezien op het eiland Kodiak voor de kust van Alaska. Deze beer haalt zelfs de 750 kg. Er komen tientallen verschillende vormen van de bruine beer voor. Ondanks al die verschillen hebben ze wel hetzelfde leefpatroon. Ze zoeken overdag, maar ook ’s nachts naar voedsel. Ze kunnen goed klimmen en zwemmen, lopen op hun platte voetzolen en gaan vaak op hun achterpoten staan. Om de omgeving beter te bekijken of om voedsel te pakken. Honing lusten ze graag en ze breken daarvoor beiennesten open. Van de steken van de nijdige insecten trekken ze zich niets aan. Ze eten alles wat eetbaar is, van paddestoelen tot bessen en van rottende dode dieren tot vissen. De bruine beer is een goede visvanger. Beer zit te smullen van een picknick. De bruine beer slaapt in het struikgewas, in een rotsspleet of in een hol. ’s Winters verlaten ze hun hol lange tijd niet, ze teren dan op de voorraad in hun lichaam. Een echte winterslaap houdt de beer niet, het is meer een winterrust. Als er iets in de buurt van het hol beweegt is hij gelijk wakker. Een berin krijgt 1 tot 4 jongen, die een jaar bij haar blijven. Ze worden geboren in een hol, zijn blind en naakt en zo groot als een rat. De draagtijd is 6 tot 8 maanden.

De bruine beer

De ijsbeer

De ijsbeer is het groots op het land lopende roofdier met vier poten. Het lichaam van een mannetje kan 3 meter lang worden en weegt daarbij 500 tot 600 kilo. Aan het begin van de winter, wanneer het dier een dikke vetlaag bezit, kan het gewicht wel 150 kg meer zijn. De vrouwtjes zijn kleiner, zij worden hooguit 300 kg zwaar. Het Noordpool gebied is de woonplaats van de ijsberen. Hij voelt zich thuis tussen sneeuw en ijs en daarom heet hij ijsbeer. Door zijn geelwitte vacht is hij makkelijk te onderscheiden van andere soorten beren die bruinachtig van kleur zijn. Waarom zou de ijsbeer een witte vacht hebben denk jij?….Precies, omdat hij in een landschap leeft waar bijna altijd sneeuw ligt. Een witte vacht op zo’n wit deken valt niet op. Zo kan de beer bijvoorbeeld makkelijk een prooi vangen. Ook heeft de ijsbeer onder zijn voeten veel haren, dat geeft bescherming tegen de kou. Ook zijn dikke vacht en zijn vetlaag beschermen hem tegen de kou. Ook heeft de ijsbeer tussen zijn tenen vliezen, want hij is een hele goede zwemmer. Zijn vacht stoot ook water af,zodra hij weer aan de kant is schudt hij zich uit en al het water vliegt van zijn vacht af. IJsberen wonen altijd in de buurt van de kust. Soms maken ze lange tochten over de ijsschotsen. Hun voedsel zoeken ze bij ademgaten in het ijs.. Ze jagen daar vooral op robben en andere zeehonden. Deze zoogdieren moeten steeds even boven water komen om te ademen. Dus ook bij die ademgaten en daar staat dan de ijsbeer te wachten. Meestal leeft hij het hele jaar alleen. Maar op een plaats waar veel eten te vinden is, kunnen zich soms kleine groepen ijsberen verzamelen. Er wordt gepaard in mei, soms iets eerder en soms iets later. De berin kruipt tegen de winter weg in een grote hoop sneeuw. Haar warme lichaam doet de sneeuw om haar heen smelten, maar buiten valt er steeds nieuwe sneeuw op. Er ontstaat dan een soort iglo. De jongen worden ongeveer in januari geboren in de iglo. Na drie maanden verlaten ze voor het eerst het nest. Het is buiten voorjaar en al een beetje warm. De jongen verlaten haar moeder naar twee jaar pas voorgoed. Dat betekend dat de ijsbeer maar om de drie jaar jongen kan krijgen. Een ijsbeer kan 30 jaar worden.

De panda

Panda’s zijn van nature zeer solitaire dieren, zodat ze zich niet regelmatig voortplanten. Van de leeftijd van zes jaar zijn vrouwtjes geslachtrijp, maar in hun vrij korte levensduur van veertien jaar schenken zij zelden meer dan vier of vijf jongen het leven. Het zijn pietluttige eters. De tachtig panda’s die in Woolong leven voeden zich maar met twee soorten bamboe, terwijl elk dier er zo’n twintig kilo per dag van eet. Ze proberen in Woolong er alles aan om de overlevingskansen van de dieren te verhogen. De panda’s zien er uit als een grote harige knuffel en ze zijn wit en zwart en rond hun ogen hebben ze twee grote zwarte vlekken en verder een witte kop, met ook nog zwarte oren en een zwarte neus. Logo: Omdat de Panda voor groot gevaar van uitsterven bestond en de Panda daarbij er lief en knuffelig uitzag, werd de reuzen panda een duidelijke keuze voor het logo van het Wereld Natuurfonds.

De panda

De Koalabeer

In Australië leven de Koala’s in de kustgebieden in het noordoosten en zuiden van het land. De Koala’s in het noorden zijn iets kleiner en minder sterk dan hun broertjes uit het zuiden. Ook is hun vacht minder dik. Dat is maar goed ook want in het noorden is het warmer dan in het zuiden, omdat Australië op de zuidelijke helft ligt van de aardbol. Daardoor ligt het noorden van het land dichter bij de evenaar, waar het het warmste is. Een Koala ziet er eigenlijk tegelijk ontroerend en grappig uit. Misschien ligt het aan zijn vrolijke kraaloogjes, die een beetje scheef in zijn kopje zitten of aan zijn lieve pluimoren. Net als kangoeroes krijgen koala’s heel kleine jongen die na de geboorte nog een tijd doorgroeien in de buidel van de moeder. De naam koala betekend zoiets als een dier dat nooit drinkt. Geen wonder want de koala eet alleen boombladeren en krijgen daardoor genoeg vocht binnen. Hij eet alleen niet zomaar bladeren. De bladeren moeten van bepaalde bomen komen: de eucalyptusbomen. De koala is zo kieskeurig dat ze van de verschillende eucalyptusbomen die er zijn, maar van enkele willen eten. We kunnen de koala’s alleen in leven houden op plaatsen waar de voor hun goede eucalyptusbomen groeien. Het is bijna niet te geloven dat het nog niet zo lang geleden is dat men veel jacht maakte op koala’s. Ze werden doodgeschoten vanwege hun prachtige vacht, waarvan ze onder andere teddyberen maakten. Dat leidde er toe dat de koala’s op uitsterven stonden. De koala’s zijn nu streng beschermd. Er zijn reservaten voor ze gemaakt. En het helpt: er zijn er nog lang niet zo veel als vroeger maar echt een gevaar voor uitsterving is er gelukkig niet meer.

De koalabeer

Deze website is gemaakt door: Roxanne G, Vince, Kevin, Juvine en Ilona

Terug naar homepage